Ομολογία ή αίρεση; Η στάση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού υπό το φως της Ορθόδοξης Παράδοσης

 

Ομολογία ή αίρεση;

Η στάση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού υπό το φως της Ορθόδοξης Παράδοσης

Σε περιόδους εκκλησιαστικής σύγχυσης, η Ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας διδάσκει ότι η αλήθεια δεν αποκαλύπτεται πάντοτε μέσα από θορυβώδεις δηλώσεις, αλλά συχνά μέσα από τη σιωπηλή ομολογία, την υπομονή και τη σταθερότητα στην Παράδοση. Σήμερα, η περίπτωση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού φέρνει εκ νέου στο προσκήνιο ένα παλαιό, αλλά πάντοτε επίκαιρο ερώτημα:

είναι αιρετικός εκείνος που αντιστέκεται στον οικουμενισμό και αρνείται τις συμπροσευχές με αιρετικούς ή μήπως αιρετική είναι η αλλοίωση της εκκλησιολογικής συνείδησης;

…………………………………..


Η εύκολη χρήση του όρου «αίρεση»

Στον σύγχρονο εκκλησιαστικό λόγο παρατηρείται ένα επικίνδυνο φαινόμενο: ο όρος «αίρεση» να χρησιμοποιείται όχι ως δογματικός χαρακτηρισμός, αλλά ως μέσο εκφοβισμού ή φίμωσης. Όμως η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι απολύτως σαφής:

αίρεση δεν είναι η διαφωνία, ούτε η πιστότητα στην Παράδοση, αλλά η απόκλιση από την αλήθεια της πίστεως.

Ἡ Ὁμολογία Πίστεως, τὴν ὁποίαν δὲν ὑπέγραψεν ὁ Μητρ. Τυχικός

 

Γράφει ὁ κ. Σάββας Ἠλιάδης

  Σὲ πολλὲς ἠλεκτρονικὲς σελίδες  δημοσιεύτηκε τὸ παρακάτω κείμενο, τὸ ὁποῖο λέγεται ὅτι εἶναι ἡ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ποὺ ζήτησε ἡ Σύν­οδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου νὰ ὑπογράψει ὁ ἐπίσκοπος Τυχικός.

  «Θείᾳ χάριτι, παρέχω, εἰς τὴν Ὀρθόδοξον ἤτοι τὴν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν, καὶ τὴν Ἱερὰν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, τὸν παρόντα, ἔγγραφον λίβελλον, δι’ οὗ καθομολογῶ καὶ στέργω ἅπαντα τὰ παρὰ τῶν Ἁγίων ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ τῶν Τοπικῶν Συνόδων, καθὼς καὶ τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκκλησίας (Κρήτη 2016) ἀποφανθέντα. Δηλῶ σεβασμόν, εἰς τὰς πανορθοδόξως ἰσχυούσας σχέσεις μετὰ τῶν ἑτεροδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ εἰς τοὺς ὑπὸ τὴν αἰγίδα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Διαλόγους μετὰ τῶν ἑτεροδόξων Ἐκκλησιῶν. Ἐπὶ τούτοις δηλώνω ἀπεριφράστως ὑπακοὴν εἰς τὰς ἀποφάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, ἀποδέχομαι καὶ θὰ τηρῶ πάντα τὰ πανορθοδόξως κρατοῦντα τὰ ἀφορῶντα εἰς τὴν ἱερὰν Παράδοσιν, κυρίως δὲ ἀποκηρύττω τὸν ἀποτειχισμὸν καὶ τοὺς ἀποτειχιστάς καθὼς καὶ τὰ καινοτομηθέντα παρ’ αὐτῶν περὶ τῶν ἱερῶν κανόνων καὶ τοῦ ἤθους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας».

Ανοικτή Επιστολή προς τον Κλήρο και τον Λαό της Κύπρου. ΟΧΙ στην αλλοίωση του Καταστατικού Χάρτη – ΟΧΙ στην κατάργηση της φωνής του Λαού της Εκκλησίας

 

 

Πανορθόδοξο Κίνημα Στήριξης Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΛΗΡΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΑΟ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΛΛΟΙΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΧΑΡΤΗ –

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Αδελφοί κληρικοί και λαϊκοί της Κύπρου,

Η Εκκλησία της Κύπρου δεν είναι ιδιοκτησία κανενός.

Δεν ανήκει ούτε στον εκάστοτε Αρχιεπίσκοπο, ούτε σε ομάδες συνοδικών, ούτε σε πρόσκαιρες πλειοψηφίες.

Ανήκει στον λαό του Θεού. Ανήκει στον κλήρο και στον λαό που τη συγκρότησαν, τη διαφύλαξαν και τη στήριξαν μέσα στους αιώνες των διωγμών, της σκλαβιάς, της κατοχής και των μεγάλων δοκιμασιών.

Σήμερα, όμως, βρισκόμαστε ενώπιον μιας επικίνδυνης ιστορικής εκτροπής, που δεν μπορούμε και δεν δικαιούμαστε να αγνοήσουμε.

Όταν η «υπακοή» απαιτεί σιωπή απέναντι στην αδικία. Η υπόθεση του Μητροπολίτη Τυχικού και το τραύμα της κακοδικίας στην Εκκλησία

Πανορθόδοξο Κίνημα Στήριξης Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού

Όταν η «υπακοή» απαιτεί σιωπή απέναντι στην αδικία.

Η υπόθεση του Μητροπολίτη Τυχικού και το τραύμα της κακοδικίας στην Εκκλησία

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία της Εκκλησίας που δεν κρίνονται απλώς πρόσωπα, αλλά δοκιμάζεται η ίδια η συνείδησή της. Στιγμές όπου το ερώτημα δεν είναι ποιος κατέχει την εξουσία, αλλά αν η εξουσία ασκείται «ἐν ἀληθείᾳ καὶ δικαιοσύνῃ». Η υπόθεση του Μητροπολίτη Τυχικού δεν αποτελεί ένα απλό εσωτερικό εκκλησιαστικό γεγονός. Αποτελεί ένα βαθύ τραύμα κανονικό, νομικό, πνευματικό και ανθρώπινο.

Όταν η Εκκλησία δικάζει τους δικαίους της. Η υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού υπό το φως των διωγμών των Αγίων Πατέρων.

 

Όταν η Εκκλησία δικάζει τους δικαίους της.

Η υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού υπό το φως των διωγμών των Αγίων Πατέρων.

Η ιστορία της Εκκλησίας του Χριστού δεν είναι μόνο ιστορία θριάμβου και αγιότητας, αλλά και ιστορία σταυρού. Οι βαρύτερες πληγές της δεν προήλθαν πάντοτε από εξωτερικούς διωγμούς, αλλά συχνά από εσωτερικές συγκρούσεις, όπου η εκκλησιαστική εξουσία στράφηκε εναντίον ποιμένων που δεν συμβιβάστηκαν. Η εκθρόνιση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού, με συνοπτικές διαδικασίες και κατηγορίες κανονικού και ποιμαντικού χαρακτήρα, δεν αποτελεί ιστορική εξαίρεση. Αντιθέτως, εντάσσεται σε ένα επαναλαμβανόμενο εκκλησιαστικό φαινόμενο, γνωστό από τους βίους μεγάλων αγίων της Εκκλησίας¹.

Ο αυταρχικός Κύπρου προκαλεί βαναύσως!

Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος τελεῖ Τρισάγιον  εἰς τὸν τάφον τοῦ μασόνου Πατριάρχου Ἀθηναγόρου εἰς τὸν περίβολον τῆς Μονῆς Βαλουκλῆ. Διακρίνεται ὁ Ἀρχ. Κύπρου Γεώργιος.

Σκοπὸς ἡ ὑποταγὴ τοῦ Μητρ. Πάφου εἰς τὰς κακοδοξίας τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης

Ο ΑΥΤΑΡΧΙΚΟΣ ΚΥΠΡΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΒΑΝΑΥΣΩΣ!

 Ἐπίσκοπος, ὁ ὁποῖος διασπᾶ τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἀποτυγχάνει εἰς τὸν προορισμόν, τὸν ὁποῖον τοῦ ἀνέθεσεν ὁ Κύριος, νὰ βόσκη δηλαδὴ τὰ πρόβατα ὡς γνήσιος ποιμὴν καὶ ὄχι ὡς μισθωτός.

 Γράφει ὁ κ. Γεώργιος Τραμπούλης, θεολόγος

  Ἡ ἐκκλησιαστική ἱστορία ἔχει καταδείξει ὅτι ἡ φαυλότητα καί ἡ ἀντικανονικότητα δέν νομιμοποιοῦνται, καί ἀσφαλῶς δέν δύνανται νά θεσμοθετοῦνται, στήν πορεία τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. Διότι οἱ ἐπίσκοποι ἔχουν χρέος νά ὑποτάσσωνται στίς συνοδικές ἀποφάσεις, μόνον ὅταν αὐτές ὑποτάσσωνται στό γράμμα καί στό πνεῦμα τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί τῆς Παράδοσης τῆς Ἐκκλησίας. Κάθε εἴδους ὑποταγή στήν παρανομία καί στήν αὐθαιρεσία συνιστᾶ ἀποδοχή τῆς πλάνης πού δημιούργησε τήν αὐθαιρεσία, καθώς καί συνέργια στόν ἀποπροσανατολισμό ὁλοκλήρου τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ Σώματος. Ἡ ἐπ’ ἀόριστον ἀργία, τήν ὁποία ἐπέβαλε ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου στόν Μητροπολίτη Πάφου Τυχικό, ὁ ὁποῖος προσπάθησε νά ἐφαρμόσει κάποια αὐτονόητα τοῦ ἐπισκοπικοῦ του ποιμαντικοῦ καθήκοντος, (τοῦ ὁποίου ἡ ποιμαντική διακονία ἔχει ἀποδείξει ὅτι πρόκειται γιά ἕνα ἀληθινό Ποιμένα, ὅπως τόν ὅρισε ὁ Κύριος καί γιά ἕνα ἀκριβῆ τηρητή τῶν ἱερῶν κανόνων καί τῶν ἐκκλησιαστικῶν παραδόσεων), εἶναι πράξη φαύλη καί ἀντικανονική καί ὀφείλει γρήγορα νά καταπέση.